Post jest najbardziej skutecznym środkiem przy różnego rodzaju dolegliwościach wewnętrznych. Warto więc spróbo­wać! Zaleca się w pierwszym etapie 5—7 dniowy post próbny, podczas którego należy spożywać tylko surowe soki z jarzyn, wodę z wywaru ziemniaków i herbatę ziołową. Surowe soki przyśpieszają regenerację tkanek i są najlepszym lekarstwem, woda z ziemniaków zaś „wygładza" jelita, a zioła są między innymi źródłem mikroelementów. Zestaw ten jest nieocenio­nym „lekiem odżywczym" i istną „kąpielą zdrowotną" dla wszystkich komórek ustroju. Post leczy — o tym mówi się powszechnie — dlaczego głodówka bywa pomocna w wielu cierpieniach, nad tym nie­wielu, ludzi się zastanawia. Uczucie głodu jest przykre, toteż mówimy o nim, że „do­kucza", lecz chyba tylko temu uczuciu można przypisać fakt, że właściwości lecznicze postu nie mają powszechnego za- stosowania w medycynie oficjalnej. Ludzie panicznie boją się głodu, ale jakoś nikt nie boi się przejedzenia, które jest przy­czyną wielu chorób i przedwczesnego starzenia się. Niejeden chory przyzna, iż słyszał o skuteczności kuracji głodowej, o jej szybkich pozytywnych wynikach w leczeniu chorób i niejeden będzie się dziwił, że lekarze na ogół tej metody nie stosują, ale osobiście nie będzie chciał się na „przykrości" wynikają­ce z tego rodzaju kuracji narażać; choć potem przyzna, że „przykrość" ta nie była zbyt dokuczliwa i .ostała po prostu bezsensownie wyolbrzymiona. W czasie postu czerpie organizm pożywienie z własnych zasobów; początkowo z zapasów tłuszczu, potem z tkanek mięśni — w ilości koło 450 g dziennie. Podczas 10-dniowego postu traci się na wadze około 5 kg, natomiast serce i mózg nie tracą prawie wcale (utrata 50°/o ogólnej wagi ciała jest już śmiertelnym uszkodzeniem). W pierwszych dniach postu waga ciała spada szybciej na skutek szybkiej utraty zapasu płynów. Pokaźna ilość płynów wytwarzana jest bowiem w organizmie zawsze w czasie trawienia potraw do dwutlenku węgla i wody. Najmniej przyjemne są dla poszczącego pierw­sze 2—3 dni, które uznać można za „okres przejściowy" przed postem właściwym. Podczas tych „krytycznych" dni odczuwa się jeszcze uczucie głodu, zanika ono jednak zupełnie po trze­cim dniu postu, gdy organizm zaczyna stosować nowy sposób odżywiania, korzystając z własnych zasobów. Najpierw pozby­wa się węglowodanów oraz nadmiernych zapasów wody i chlorku sodu — znikają obrzęki — potem wydalanie moczu zmniejsza się. Ponieważ spalane są z kolei ustrojowe tłuszcze i białka, a brak jest węglowodanów, krążą we krwi kwaśne niedopałki przemiany materii powodujące tzw. kwasicę, utrzy­mującą się podczas całej kuracji. Lecz zmiana ta działa lecz­niczo na pewne bakterie. Udowodniono także badaniami nau­kowymi, że podczas głodówki wzrasta siła obronna organizmu, a objawy awitaminozy w czasie głodówki nie występują. Po trzecim dniu postu odczuwa się stale wzrastające uczu­cie lekkości i polepsza się samopoczucie. Ku własnemu zdu­mieniu człowiek czuje się lepiej z dnia nadzień. Praca umy­słowa przebiega z zadziwiającą łatwością, umysł jest trzeź-wiejszy, zanika ociężałość fizyczna, wraca równowaga psy­chiczna.